WIKA
Isinulat Ernest Fellipe Lingad
Wika kong laging sinasambit
ngayo ay naging malimit
Wika kasi ng banyaga ating kinukupit
Taglish ay dumating upang tagalog ay maipit
Nagsimula sa text,ang paggamit
"Where na you?Dito na me",ang bagong sambit
Bakit ganito ang ating Sinapit
Ngayon,Wika ay walang kasing pait
Magandang dulot ng Wika ay ating lasapin
Kasing sarap ng Adobo na sariling atin
Kaya ating pagtuunan ng pansin
Huwag balewalain upang hindi ito amagin
Pagkawala nito ay aking dadamdamin,
kaya ako'y narito upang kayo ay kalampagin
Muli nating itama ang gamit ng Wika natin
Ito'y Laging Galangin at Pagtibayin
Kasungitan man ay dulot ng katandaan
Po at Opo ang Solusyon diyan
Respeto sa kanila ay sapat na batayan
Upang si Lolo at Lola ay maligayahan
Wikang banyaga ay hindi masamang gamitin
Basta tagalog ay itanim sa puso natin
Kaunlaran ang ating aanihin
Masaganang buhay ang ating lasapin
Wika natin ay tulungan at pagkaingatan
Upang hindi mawala ng tuluyan
Kailangan itong pagtuunan
Upang Kalidad ng wika ating Mapagyaman
Dalangin para sa inang bayan
Isinulat ni Naomi Joy Dilodilo, M.D.
ang aking puso ay nagdurugo. . .
sa katotohanan. . .
ang aking mga kamay ay nakagapos. . .
na hindi ko namalayan. . .
ang aking isipan. . .
ay nadumihan at naruyakan. . .
ang aking kalusugan. .
ay ginawang masagana. . .
ngunit unti unti itong nabubulok at namamatay. . .
ang aking mga mata. . .
magaganda ang nakita. . .
ngunit sa likod ng puting tabing. . .
ito ay burak at basura. . .
nasaan ka katotohanan?
kami ay paglingkuran. . .
isang bayan na nasadlak sa dusa...
isang bayan na mayaman. . .
ngunit bakit kami lumalangoy sa kahirapan?. . .
saan kami pupunta?. . .
sino ang aming tatakbuhan?. . .
Panginoon ko. . .pakinggan mo. ..
and daing nitong bayan!!!!!!!!!!
ako ay nakahandang. . .
malingkod sa iyo lupang tinubuan. . .
aking bubuksan and aking matang. .
matagal ng nakatiklop sa katotohan. . .
alam kong ikaw at ako ang pagasa. . .
ng nalugmok na kabihasnan. . .
ngayong araw ng ito. . .
sisimulan natin ang pagsigaw. . .
itigil and panga-a-pi. . .
hindi namin ito pahihintulutan. . .
ibibigay ang abang buhay . .
sa mga naghihikaos naiming kababayan. . .
at hindi titigil na huminga. . .
hanggang ikaw ay may marangal na buhay. . .
o aking Diyos, ikaw ay makapangyarihan. . .
sa iyong kamay katuparan ay makakamtam. . .
amen. . .amen. . amen. . .
Pinoy Ka Pa Ba?: The Loosing and
Re-claiming of Filipino Identity in Contemporary Age
Isinulat ni Jan Michael E. Jose
I was confronted by my professor to answer a really tough question: Are you still a Filipino? Of course, like most people who think of the literal terms about constructing the reality of Filipino identity, I answered confidently "yes, ma'am" in front of the class. I was then about to be shaken at what will my professor and my other classmates will do next. Since I was inside a Political Science class, they required me some good justifications about my reply. But before I relate my answers during the class, I will first present three situations to where I pondered my Filipino identity.
SCENE 1: I was about to buy a piece of adaptor from a do-it-yourself shop situated at the second floor of the mall. But I came in the vicinity too early, and so I waited until the mall finally opened its door for another business day. It was a rare opportunity for me to step inside the mall during the opening hour. And so I did not expect that the National Anthem (for those who cannot remember the real title of the anthem, it is "Lupang Hinirang" and not "Bayang Magiliw") be played in such an unexpected spot. With all my dignity, I put my right hand to my chest where my heart is as the anthem started to resonate. I was then humming the tune because I was scandalized with what my co-mall goers were doing. Some continued to converse with their friends, some are staring at their cellphone while texting, some still had their earpiece while playing with their i-pod. It was a bunch of different personalities while the anthem approaches its end.
SCENE 2: I have a friend who happened to finish his degree in Nursing last year. He already had his nursing board examination, and fortunately passed the test. It was a glad tiding for his family to know that he was favored during the examination (thanks to peer review, thick books of anatomy, physiology, and other medicine-related books, stock knowledge, and a big help from God). His father, a registered nurse in London, had already arranged his papers bound to a hospital in London as soon as the news arrived. I talked to him whether he really wants to go abroad to pursue his "Euro career". He told me that there is a little or no hope at all to have a good and steady job if he insists to what his father wants him to do abroad. It was a question of hope over comfort.
SCENE 3: My cousin has a girlfriend who became an entrepreneur at roughly young age together with her mom in USA. She came recently just to pursue her education, of course with the presence of her beloved, my cousin, at Makati. She came from a totally distorted family, so that is why she easily absorbed the liberated side of the Americans. I cannot blame her because she was raised so differently. Being an entrepreneur abroad is such a difficult task for her, "survival of the fittest" here is being applied. When I asked her if she hired our kababayans in her shop, she defensively answered back, "Of course not. Ayoko ng Pilipino sa business ko. I hired Americans, but definitely not Filipinos kasi masama ugali nila." I did not continue interrogating her, but there is in me a feeling of questioning her again "Kung masama and Pilipino, ibig sabihin masama din ugali mo?" Of course I just kept it to myself in respect to her honest, very honest opinion.
See the trend? The three scenes I presented have the same realizations in life; Realizations of the evolving nature of how Filipinos nowadays look at themselves and the Filipino society.
Is being a Filipino nowadays a bad thing?
Are we victims of fate just by being Filipinos at birth?
Is being a Filipino a grave transgression?
It is as if the people are now driving away from a being a Filipino. After all the landslides the society had faced and been facing to struggle, are we now conscientious enough to abandon our Filipino identity? Karl Kraus, an Autrian poet and satirist, affirmed, “Nationalism is the love which ties me to the blockheads of my country, to the insulters of my way of life, and to the desecrators of my language.”
In my General Psychology class, I have given ten reasons why I still feel that I am a Filipino:
- I still believe in the charisma of Basketball
Basketball is definitely not my passion. I seldom played that ball game. And I even get to the point where I almost cursed that game because I was not successful enough to perform a lay-up during my P.E. class. But I still believe in the power of basketball to attract Filipinos. Even though I am not fond of playing basketball, I still watch it during the UAAP season and NBA finals. I even got disturbed when a network company had displayed its commercial for a collegiate basketball league a wrong spelling of a basketball move (it is spelled as “Alley Hoop” and not “Alley Oop”).
- I respond or use the name-calling
Filipinos loved to be called the other way around. That is why Juan Tamad or Asyong Aksaya became famous to us, viewers and readers alike. During the Spanish Era, Filipinos are using tag names based on the description of the people in town. For example, there is a lot of Juan in a certain town. What the people do is to have the name Juan added to a physical description of a certain Juan (Juan Tamad, Juan Masigasig, Juan Kulot, etc.). But during the reign of Governor General Narciso Claveria, he passed a decree of using Surnames based upon the list called “Catalogo Alfabetico de Apellidos” on November 21, 1849. But then, we still used fancy descriptions to name people.
- I am a monster in groupies
I easily loose the sense of what is ethical and what is not in front of the public when I am with my friends (I usually call them tropa). In a newspaper article written by Prof. Michael Tan, he said that Filipinos are real monsters when with other people. Meaning, that we do not care what other groups of people will think towards us for us long as we enjoy the company of our friends.
- Filipino Time still applies with me
I never cram, I never pass my projects incomplete, but I am a real blood Filipino when it comes with dealing the time. Way back in high school, I had those red marks indicating that I became tardy for six days within a quarter. Even though I resided a few meters away from the schoolyard, I still came up late to school. But now in college, I am trying to overcome this trait, but for some reasons, I come up late especially to my 7:00-8:30am class.
- Affiliation is my game
I have the real bond between me and my affiliation. It is so strong that others, at times, get irritated with me. I graduated from Don Bosco, I am studying at University of the Philippines, I am under the Jesuits, I am connected to Gawad Kalinga, etc. These affiliations make me proud of who I am, since I believe that it partly construct my being, like being a full grown Filipino.
- Having the sense of religiosity
Our family stems from the conservative side of the country (Balanced Luzon is tagged as the most conservative region in the country). Raised in the cloak of the church, I developed this sense of being religious. That is why I joined being a volunteer catechist of the parish.
- Musicality is my other passion
There is no trace in me that I like music, but I am pretty sure about myself that I am a musical person. Like most employees after their day’s work, I am a videoke- fanatic. I used to grab a microphone before facing the meal table. I am never good at singing, but definitely I have critical ears for judging singers.
- I believe in the power of respect
Respect, in any forms, is the most substantial means in earning other people. Filipinos have the notion of “po” and “opo” to the elderly or those who are in high ranks, in contrast to others who do not have the equal translation for “po” and “opo”.
- I am a “Mama’s boy”
Yes, I am a mama’s boy. Even though the Philippines is operating on a patriarchal society, the heart of every Filipino is still captivated by their mothers (an assumption would be the nine months of conception a child resides inside her mother’s womb that makes the child closer to them than to the fathers).
10.) Taking meals is a Filipino way of life
All of the people need to have food in order to survive. But Filipinos do not take food just as a means of survival, but also a way to have leisure time.
Taking meals together as a family is a way to bond together after an exhausting day of work. And take note that meals do not only refer to
breakfast, lunch and dinner, but also for the two meriendas in between the major meals and the midnight snack when going to sleep.
So what’s good about my list? The good thing is that, it affirms my being a Filipino. So what’s the downfall? Some other people take my list as totally negative, without ever realizing why I boast my list that much. People often associate being a Filipino in an appalling perspective. I list down three ways on how a bad outlook towards being a Filipino will shift towards being good, or at least neutral.
- Look at the Filipinos on the lighter side
-Filipinos are not bad at all. It’s like a moon continuously facing the waning and the waxing cycle; you might see the full moon or you might catch the new moon the next day. For example, try to look on the 7/11 attack of the World Trade Center. If some of our fellow Filipinos catch the early ride to their workplace, will they ever survive the bombing?
- What other culture lacks might be what we have
- The Philippines is not at all a looser. We also have our own advantages towards other societies. We have the notion of “po” and “opo” but other cultures have no exact equivalent to it.
- Appreciate more that apprehend
- We must look into our own attributes and be pleased about it. Let’s praise the typhoons because it decreases the incidence of drought or of the government because we become more critical and aware.
Going back with my professor’s query, I answered back, “I am a Filipino because I feel I am. And feelings are always right.” It’s not an escape from contending but I let the class realize that being a Filipino is not only proven through physical evidences but by taking it by heart.
Do you feel you are a Filipino?
You can take the Pinoy out of the Philippines
but you can't take the Philippines out of the Pinoy.
Isinulat ni Allan Floralde
Ayon yan sa isang librong nabasa ko (na hindi ko pa natatapos!) at napatunayan ko ito nung pumunta ako noon sa Hongkong (na feeling ko nasa Ongpin lang ako) at ngayon dito sa Dubai. Kahit na siguro lunurin nila ako ng kultura at kinagisnan nila. Kulturang Pinoy pa rin ang aking hinahanap ko.
Nakakatawang pakinggan pero namimiss ko rin pala smoke pullution, ang basura sa lansangan, ang ingay ng jeep, ang mga holdaper (na halos bespren ko na!), ang videoke, ang sidecar, ang kwek-kwek, ang mga lutong ulam sa kalsada pati almusal, ang soap opera, maniwala kayo sa hindi pati si Madam Gloria miss ko na! di ko na nga alam ano nangyari kay Jun Lozada. Kung totoo ba ang mga sinasabi nya o pawang mga guni-guni lang.
Noon sa Pinas simple lang ang buhay ko, hindi ako magarbo, hindi mapaghanap, simple lang talaga. Gigising ako sa umaga para manood ng Umagang kay Ganda (naks! may plugging pa!) tapos lalabas titingin ng almusal sa tindahan nila aling Cely, siyempre papalapit palang ako kay aling Cely binabalot na nyan ang tsamporado at 3 pandesal na may palamang keso. Yan ang menu ko araw-araw kay aling Cely.Pagkatapos maliligo, papasok sa opisina. nakakatawa pa nito sa GMA 7 ako nagtratrabaho pero paguwi ko sa bahay kapamilya ang pinanonood ko. hehehe.. trivia yan!... tapos uuwi, magbibihis at dadaan sa giftshop namin para makipagkwentuhan sa mama ko na nagbabantay dun.. bibili ng isaw o baga at sparkle.. miryenda na yun! Tapos maya-maya ay maghahapunan na at manonood ng TV hanggang sa makatulog. ganyan ang buhay ko sa pinas. pero nagbago ang lahat nung nagsimulang tumuntong ang mga makikinis at flawless kong paa dito sa dubai. bawat araw ay puno ng pagsubok sa buhay.. dito na ako naghanap ng trabaho. Graphic Designer ako sa Pinas kaya Graphic Designer din ako dito. Halos bawat araw parang hinahamon ako ni pareng tadhana kung saan ko gusto pumunta. sa dinamidaming lahi ang nagaapply dito eh nahirapan ako makapasok. Merong Pakistani, Iranian, Indian, Sri Lankan, Britton, Russian, American, Kenyan, Egyptian at kung anu-ano pa.Sa tuwing pupunta ako sa interview expected ko na na parang Miss Universe ang pupuntahan ko kalaban ang ibat-ibang bansa at makikipagpaligsahan sa question and answer at talent portion. Naka ilang pageant este company rin ang pinuntahan ko.naka 3 ata ako.. pero sa huli.. ako ang nagwagi. tinaas ko ang bandera ng pinas. ang nakakatawa pa nun.. sa mga nagaaply ako lang ang Naka longsleeve, faded jeans and white chucks ang nagapply. Lahat sila naka pormal.Pinatunayan ko lang na "looks can be decieving.." hehehe..
Dito sa Dubai halos makikilala mo ang Pinoy sa ugali.. nakangiti kausap, mabango (mabaho kasi sila..), malinis tingnan at magaling pumorma.. tama... naniniwala ako na ang Pinoy ay likas na fashionista.. tuwing nakakarinig ako ng nagtatagalog or mga pinoy na naguusap ng tagalog.. napapangiti ako.. nakakamiss din kasi ang usapang ganun. yung tipong from top to bottom ng usapan tagalog lang.. namimiss ko tuloy ang mga chismosa samin.
Ngayon ko lang napatunayan.. WALANG TATALO SA PINOY.. Hindi man tayo mayaman sa pera, mayaman naman tayo sa ugali, sa kultura, sa disiplina at respeto. Kaya sa tuwing tinatanong ako.. "what is your nationality" halos isigaw ko ang sagot ko na.. "I am a Pinoy" at ito ang isa sa pinagmamayabang ko.
Ang mga pagkain dito hindi mo matetake.. hay.. masakit sa sikmura.. Kahit siguro pulubi satin di kakainin ang mga yun.Kaya bihira ako kumakain sa labas. Mas gusto ko pa yung namamalengke at nagluluto.. lutong pinoy pa.. nakakamiss mamalengke sa talipapa.Dito kasi sa mall ka pa mamamalengke.Hindi ka tuloy makatawad kasi computerized ang kiluhan, kaya minsan sinisisi ko ang pagusad ng teknolohiya, pati palengke sinalanta na, di na tuloy ako makatawad sa presyo sana d mangyari ito sa mga palengke at sidewalk vendors sa Pinas.
Hay.. miss ko na ang Pinas.. miss ko na ang PBA.. miss ko na ang bangayan sa gobyerno.. miss ko na ang iskandalo sa mga artista.. miss ko na ang tumambay sa kapit-bahay.. miss ko na talga ...
pati sarili ko miss ko na..
miss ko na ang sarili ko nung nasa pinas ako..
makauwi lang ako..
magwawala ako.. hahaha!
AKING PAHAYAG MAY YABANG AKO!
Isinulat ni Marifel Anyayahan
Sadyang mahirap makipag sapalaran sa ibayong dagat lalo na sa lugar kung saan ang tingin ng pang kalahatan ay mababang uri ang kababaihan. Bilang isang babaeng manggagawa sa gitnang silangan, sadyang napakahirap itaguyod ang aming puri bilang isang pinoy.
Sapagkat dito sa Dubai, nakakalungkot isipin na ang tingin sa mga kababaihang pilipina ay isang Magdalena, kalapating mababa ang lipad o kaya naman relasyon kapalit ng kayamanan ang hangad.
Oo, nakaka takot isipin na sa mga lansangan kadalasang nakakaranas ng pambabastos ang liping pilipina. Hindi lamang dyan nagtatapos ang aming pighati kundi na rin sa mga upisina at sa mga pampublikong lugar kung saan ang diskriminasyon bilang isang Pinay ay masasaksihan.
Ang pangkalahatang impresyon sa lahing Pilipina ay napakababa.
Subalit, marami pa rin sa atin ang nananatiling nasa rurok ng tagumpay bilang isang Pilipino at nagiging matatag sa kabila ng sigwa ng buhay OFW.
Na sa yabong ng mga proyektong infrastraksyon at konstraksyon ay malaking bahagi ng mga manggagawa dito ay Pilipinong inhenyero, arkitekto at kleriko.
Na ako ay nagpapahayag ng isang KAYABANGAN bilang isang manggagawang pinoy ng pinakamalaking proyekto ng gobyerno ng UAE...
Na ako ay kabilang sa libo libong pilipino na ang puso at talino ay bahagi ng kauna unahang Metro Train sa sangkalupaan ng United Arab Emirates.
Na sa kabila ng pagiging isang babae at isang Pilipino ako ay empleyado ng proyektong ito.
Na sa kabila ng aming pakikipagsapalaran sa bansang ito, masasabi ko pa rin ng buong yabang na AKO AY ISANG PINAGPIPITAGANANG BABAING PILIPINO!
Makakamtan at Makakamtan
Isinulat ni Naomi Joy Dilodilo, M.D.
bakit tayo aasa. . .sa kakayanan ng iba. . .
sa katotohanan lang. . .mas magaling tayo sa kanila. . .
mukha lang tayong nahuhuli. . .sa paningin ng marami. . .
sinadyan niruyakan. . .and ating lahi!!!
bakit tayo papayag, magpatuloy ito. . .
meron namang magagawa. . .ang ikaw at ako. . .
ihandog lamang ang taos mong puso. . .
at bukal mong damdamin ay ialay mo. . .
tayo ay nabiyayaan. . .ng mga likas na yaman. . .
tumingin ka sa paligid. . .nandiyan ang gintong kaban. . .
ang ating mga mata ay imulat sa ganitong paraan. . .
at makakamit din ang kasaganaan. . .
bakit ka mawawalan ng pag asa. . .hindi ka naman nagiisa. . .
magkapit bisig na tayo. . sa adhikain na ito. . .
lagyan na ng katapusan. . .ang paghihirap ng bayan. . .
atin ng simulan. . pangarap nating inaasam...
ang lahat ng ating katanungan,
tungkol sa paghihirap at kaguluhan ng ating bayan...
iyan at pangsamantala lamang,
kasinungalingang dapat huwag natin paniwalaan...
ang iyong mga mata ay itanaw,
sa dakong silangang sumisikat ang araw...
sa kabundukan, sa karagatan,
sa kapatagan na ating kasaganaan...
naniniwala ako. . .sa dunong at lakas mo. . .
magsamasama lamang tayo. . .
makakamtam at makakamtam natin. . .
ang adhikain ito!!!
Shampoo o Itlog
Isinulat ni Jennifer Jasme
Kadalasan mo maririnig na itinatanong kung alin ba ang nauna..itlog o manok? Pero ang nanay ko iba ang naitanong..
Sa isang ordinaryong Juan dela Cruz na naninirahan sa Maynila kadalasang partner sa kanin ang instant noodles, mga delata, o kaya nman itlog- at kabilang kami dun.
Nung college ako hinding hindi ko makakalimutan kung paano nagtitipid ang nanay ko at kung paano nya napagbubudget ang monthly salary ng tatay ko na isang security guard. Kasama na dun ang pagtitipid sa pagkain at iba't ibang expenses sa skul at sa bahay. Ang isang sachet ng shampoo ay ipinagkakasya namin sa apat na ulo at kung anu ano pa.
Minsan, pag-uwi ko galing sa skul tumambay muna ako sa labas ng bahay kasama ang nanay ko at ang iba pa naming kapitbahay..
Sa kalagitnaan ng isang masarap na kwentuhan, sumingit ang younger sister ko na 1st year college na din that time.
"mama…pahingi ng pambili ng shampoo…" sabi ni utol. Binigyan sya ni Mama ng 5 pesos pambili ng shampoo…"mama, anong ulam?"
"mag-itlog ka na lang.."
"pahinging pambili.." sabi ni utol…
At dahil yun na ang last money nanay ko ang nasabi n lang nya..
"ano ba gusto mo? Shampoo o itlog?"
At dahil naintindihan na rin naman nya kung anong ibig sabihin ng nanay ko..ang nasabi na lang nya "syempre itlog!" dahil kung magkashampoo man sya wala naman syang kakaining ulam sa pananghalian..
Nagpahabol pa ang nanay ko ng "bumili ka na hati tayo ha?!"
"Huh?! Mama naman eh sa isang itlog pa lang po hindi na ko titingahan eh…hati pa tayo...?"
Isang masayang usapan kung saan nakitawa pati ang mga kapitbahay namin sa kalye..
Pero ako after nun…
Sinabi ko sa sarili ko na balang araw…hindi na mauulit na papapiliin kami ng nanay ko kung shampoo o itlog.
Kaya nagtyaga ako, nagtapos ng pag-aaral at hindi ko ininda ang kahirapan ng buhay. Sa kasalukuyan isa na ako sa mga libo-libong pinoy na nakikipagsapalaran sa disyerto at nakikipagtagisan ng kaalaman sa mga ibang lahi..
Nung nasa Pinas ako, after ng sahod ako na ang nagtatanong sa mama ko..
"Ma, san mo gustong kumain? Jolibee o Mcdo?"
Sagot ni Mama?
"Sa Max!"
Isinulat ni Sarah Mae F. Bombay
Labimpitong taon. Labimpitong taon na ako nabubuhay at naninirahan dito sa perlas ng silangan. Sa dami ng taon na ginugol ko dito, marami akong bagay na napapansin.
Sa halos linggo-linggo ako na nagbabyahe, lagi kong napapansin ang mga iskwater sa iba’t-ibang bahagi ng lungsod. Oo, hindi sila magandang tignan. Madungis, marumi at hindi maayos ang kanilang tirahan. Nakakapangit nga naman ito sa ating bansa. Pero, wala ba kayong ibang napapansin?
Naisip nyo ba na napakamapamaraan at malikhain ng mga taong gumawa nito? Ilang pirasong kahoy, ilang yero, ilang bakal(kung masweswertehan na makakuha) at minsan ay ilang plastic at sako din, isama mo na rin ang gulong. At makakagawa na sila ng isang bahay. Isang bahay na may bintana, bubong, pintuan at mga haligi. Minsan ay studio-type lang o pag mas maraming materyales ang nadilehensya ay nalalagyan pa ng mga divider para magkaroon ng kuwarto. Ang nagawang bahay ay maaaring tirahan ng sampu o higit pang tao. Depende kung gaano karami ang magkakasya sa isang mumunting silungan.
Bukod sa tirahan nila, isa ko pang napansin ay ang mismong mga nakatira dito. Isang larawan ng pinoy. Kahit anong hirap ng buhay ay napagtyatyagaan pa rin. Kahit anong saklap ng mangyari ay di pa rin nawawalan ng pag-asa. At kahit anong lungkot ay napapalitan pa rin ng mga ngiti at tawa. Yan ang lahi ko. Nasasabayan ang agos ng buhay.
May ilang nga talagang mga bagay ng kung ating titignan ay hindi maganda sa imahe ng ating bansa at sa imahe natin bilang Pilipino. Pero kung ang mga iyan ay ating titignan sa ibang pananaw, makikita natin na dito lumalabas ang mga katangian ng ating mahal na lahi na pwedeng ipagmalaki.
Pinoy ako, ipagmamalaki ko ‘to.
Isinulat ni Landa Bautista
Ang una't madaling hakbang
sa pambansang kaunlaran
ay ang paninindigang
Tayo ay lahing may maipagyayabang!
Walang dapat pag-isipan.
Lalong walang dapat ipag-alinlangan.
Ipagbunyi natin ang lahing Pilipino!
Kung hindi ngayon, kailan? Kung hindi tayo, sino?
Itaas mo ang noo mo, Pilipino!!!
Pinoy
Isinulat ni Aaron Salazar
Pilipino sa puso't diwa, kailan ma'y di mawawala
Kahit pa datnan ng takot at pagkawalang-bahala.
Ako'y isinilang na Indiong makata
Mandirigma na mula pa noong pagkabata
Minulat nang Malaya, naghihintay na ng sunod na kabanata.
Hindi natatakot sa mga kalaban at banta
Dahil alam kong tayo'y ngkakaisa't naghahanda.
Ipagtanggol ang ating yaman
Sa mga dayuhang gahaman
Kahit ang kapalit ay luha't kamatayan.
Pagkilos at paggawa ang kailangan
Upang ang bayan ay di mapailaliman.
Di natin kailangan ng mga pangako
Pagmamahal at pagkakaisang hindi napapako.
Tayo'y mga Pilipino
Sa isip, sa salita at sa gawa
Kayamana'y tumatagingting at lumalawa
Ating gamitin ng maingat nang di mawala
Ito'y biyaya ng Diyos at ng mga bathala.
Sagana sa talento ikaw at ako
Mayabong na kaalaman ay huwag
itagoNang likas na talino'y lalong lumago.
Ipagsalin-salin ang literaturang Pinoy
Ipagmalaki ang dugong-makatang sati'y dumadaloy
Magsalita isalaysay at ipagpatuloy.
Ako nga'y bata pa at mahina ang pangangatawan
Subalit ako'y lalaban gamit ang aking kaalaman
Armas at baril ay di kailangan
Sa matamis na tagumpay na ating inaasam.
Bata pa nga'y daidig na ang pasan
Dahil sabi nga ng ating bayani noon pa man
Nasa amin ang pag-asa ng bayan.
Imulat ang isipan sa mga nangyayari sa kasalukuyan
Huwag pumayag na ika'y tapak-tapakan
Sipain at alisin ang mga mapanlason sa isipan
Pagbangon at tagumpay ay atin nang tangan.
Marami nang nagbuwis ng buhay
Para sa ating matunog na tagumpay
Huwag hayaang masayang ang kanilang ginawang alay.
Itaas ang noo't gumawa ng bagong kasaysayan
Huwag matakot dahil ito'y para sa ating bayan
Maging katangi-tangi at iukit ang kinabukasan
Dagdagan at pagyamanin ang nauna nang karanasan.
Kapit-kamay nating ipagmalaking tayo'y Pinoy
Alisin ang mga alinlangan at panaghoy
Marami kang natatagong talentong Pilipino
Mga prinsipyong tama at malaman
Kalagan at hayaang isaisip ng mga kababayan.
"PINOY" yan ang ating pagkakakilanlan.
|
